Sanki başka
bir boyuttan kendini, hayatını izliyor gibi hissetim bugün. Sanki hayal gibi,
rüya gibi.. Kimse görmüyordu sanki beni bugün.. Sanki hiç yokmuşum gibi.. Bedenimi
hafif bir rüzgar gibi titretti önce. Yumuşacık bir şarkı gibi içindeki boşluğa
dolan, bir yaz güneşi kadar kavurucu sanki. Ya da hiç olmamış kadar özgür… Alışık olmadığım, belki de hiç yaşamadığım duygulardı bunlar. Ya da tam tersine içimde bir
yerlerde sanki yabancı bir duygu taşır gibi. Alışılmamış bir dünya.. Yabancı insanlar..
Bilinmeyen bir hayat.. Sanki ilk defaymış
gibi, sanki yokmuş gibi. İçimde saklı kalan hiç kimsenin görmediği, benim bile
yıllarca üzerini kapadığım, görmezden geldiğim o üzgün, çaresiz, yalnızlık
hissi. Varken yok olmak gibi.. Konuşmak isteyip de saçmalamak gibi.. Güvensiz,
yalnız ve yorgun..
Hiç kimse
olmak belki de bu. Herkes için hiç kimse olmak. Yabancı olmak evine, hayatına, insanlara.
Uzaklaşmak..
Yabancılaşmak..
